De opening van Ecarte!! Na uit ons florisante hostel te zijn vertrokken en 2 keer de verkeerde metro te hebben genomen... kwamen we aan bij het statige gebouw van de ' central school of speech and drama' (soort van kleinkunst academie). Hier kregen we onze naamkaartjes, en konden we ons inschrijven voor de workshops die gegeven gaan worden. Heel spannend allemaal, maar vooral ook ontzettend leuk en opwindend!
Er zijn verschillende soorten bijeenkomsten gepland, workshops, lezingen (lange en korte), performance and discussion en een paar films van intervieuws ed. Alleen voor de workshops hoefden we ons op te geven. Het was wel een beetje jammer, dat de meeste al vol waren... dus heel veel keuze hadden we niet meer. Maar uiteindelijk hebben we ons alledrie 2 workshops opgegeven, en komt het allemaal goed. (vandaag hebben we er al een paar gevolgd, maar verhalen hierover volgen nog)
Daarna tijd voor ontspanning, en eens rustig alle papieren en informatie doorlezen die we hadden ontvangen. Moe en brak na de reis, kregen we nieuwe energie van het vooruitzicht op al die fantastische dingen die we gaan doen!! Buiten in het zonnetje gezeten kwamen ook de docenten van de HU aan, dus we hebben de eerste ervaringen uitgewisseld.
De openingceremonie was heel mooi. Het gebouw heeft een prachtige theaterzaal die precies groot genoeg was voor alle mensen (ik geloof 300 mensen). Het begon met twee leuke introducties over de geschiedenis van Ecarte, en de school waar het dit jaar gehouden wordt. Natuurlijk werd ook het thema 'the space in-between' uitgebreid aangehaald. Daarna een iets wat kennelijk gebruikelijk is, alle 30 (!!!! DERTIG!!!) landen die vertegenwoordigd zijn werden opgenoemd, en als je er vandaan kwam moest je gaan staan, om een groot aplaus te ontvangen. Wij Hollanders doen het goed... met een delegatie van zo'n 40 mensen zijn er hier zelfs meer Nederlanders dan Engelsen!!
Tot slot van de ceremonie werd er een heel mooi dramastuk opgevoerd. Ik ga het niet beschrijven, want dat zou er geen recht aan doen. Maar we hebben een deel opgenomen, dus wellicht zien jullie bij thuiskomst hoe het eruit zag.
Na er een paar wijntjes in te hebben gegoten zijn we (Roos licht aangeschoten) terug naar ons fijne onderkomen gegaan, om daar heel snel onze ogen te sluiten voor alle viezigheid, en glurende mannen ogen... Moe maar voldaan hebben wij onze oogjes toe gedaan!
Roos
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten